Op een dag vang je de baars van je leven...29 september, 2007

Samen met Chris en Jef ging ik op het kanaal Bocholt-Herentals, het zogenaamde "Kempisch kanaal" vissen. Het was overtrokken, dus zou er wel iets gevangen kunnen worden, zo dachten we. De eerste locatie was bij de brug van Ten Aard in Geel. Er was al wel wat volk aan het vissen, maar er was nog wel plaats over voor drie man. Ik wou dit keer nog eens op snoekbaars trachten te vissen, het was al enkele jaren geleden dat ik er hier één (kleintje) had gevangen. Dat wou ik nog eens beleven, en liefst wat groter dit keer. Na een uurtje gevist te hebben, begonnen er al enkelen onder ons te morren. Dat wordt dus niks hier hè. Dan maar een eind verder rijden, richting volgende sluis.

Was me dat schrikken! verderop stikte het gewoon van de karpervissers. De ene na de andere rod pod met een tent ernaast of aan de andere kant van het jaagpad een wagen, meestal met buitenlandse nummerplaat. Dit herinnerde me er weer aan hoe befaamd dit kanaal was voor de karpervisserij. Goed voor hen, maar dat laat weeral minder plaats over aan ons, de roofvissers! Dan nog maar wat verder zoeken. Een eind voor de volgende sluis, bij een versmalling van het kanaal (hier is een paaiplaats aangelegd) waren geen rod pods meer te zien, dus besluiten we hier nog maar eens een poging te wagen. Chris en Jef gaan elk op een visplaats staan bovenop de scheiding tussen paaiplaats en het kanaal. Ik besluit een eindje verderop te gaan staan, net achter de paaiplaats.

Ik gooi enkele keren in, bij de tweede of derde keer voel ik ineens een heftige snok aan de lijn, ik reageer meteen door aan te slaan, en ja hoor, deze is goed gehaakt. Stevig visje ook, hij verzet zich heftig, met enkele stevige neerwaartse bonken op de lijn. Eindelijk! Dit moet dan wel die snoekbaars zijn waar ik al zolang over droom, en mijn vrienden tot vervelens toe mee heb lastig gevallen. Ik roep Chris en Jef, dit moeten ze zien, want ik weet al zeker dat het een mooi visje zal zijn. Chris is bijna bij me, en ik zit hem nog vurig toe te roepen dat dit men eerste mooie snoekbaars gaat zijn, wanneer ik plots de gedaante van de vis in het redelijk heldere water kan zien. Het is een pracht van een visje, maar iets lijkt niet te kloppen. Rode vinnen! Ik schrik me een bult bij de wetenschap dat dit een baars is, want het moet er één zijn van rond de 50. Dat is de grootste baars die ik ooit zag! Na nog even drillen en uiteindelijk het landen ligt hij daar, in de schepzak, nog een beetje te happen. We stonden erbij en we keken ernaar met verwonderde blikken. Wat een prachtexemplaar. Na meting bleek hij 48 cm lang te zijn! Persoonlijk- en groepsrecord. Het persoonlijk record (en groepsrecord) stond voordien op naam van Jef, met een baars van zo'n 42 cm, maar dat was weeral enkele jaren oud. Dit record kan weer enkele jaren standhouden. Damn, camera weer vergeten hè! dan maar met de gsm een prentje maken om het moment te vereeuwigen.

Na nog enige tijd op deze plaats gevist te hebben, heeft niets meer toegehapt. Dan maar weer een andere plek. En nog een andere plek. Achter de sluis zat weeral een karpervisser, dus weeral niet veel plaats. Toch besloot ik net achter de sluis te vissen, waar ik nog een plaatsje gevonden had. Ook hier geen resultaat. Verder gereden was de eerste plaats waar we met zen drieën fatsoenlijk konden staan al in St Jozef Olen. ik viste net achter de brug, en zag in een flits een school baarzen achten mijn aas gaan, maar zo snel als ze kwamen, waren ze weer weg. We hebben het na een half uurtje ook daar maar opgegeven. Jef en Chris moesten immers nog een wedstrijdje gaan darten.

Dit keer weer weinig gevangen, maar die ene vangst was wel de moeite. Daarvoor doen we het. De illustere heer glasoog blijft me wel steeds een stapje voor, zo lijkt het. Volgende keer beter.